2.

                                 *Tydzień później*

       27 czerwca 

                  

                     Jadę  sobie  na  pięknym,  białym  koniu  wzdłuż  nad  podziw  czystej  rzeki,  nucąc  pod    nosem  nie  znaną  mi  melodię.  Mój  rumak  nagle  się  zatrzymał,  zaczął  pić  wodę  schylając  przy tym  swoją  długą szyję.  Ja  także  postanowiłam  się napić. Zeskoczyłam z konia i poszłam w stronę wody. Brzeg rzeki był piaszczysty. Tylko, że była jedna, mała przeszkoda, której oczywiście ja nie zauważyłam. Kamień.  Zwykły,  szary  kamień.  Potknęłam  się,  przewróciłam,  a  moja  twarz zanurzyła  się  w  wodzie. 

''Nessa!'' - usłyszałam  jak  ktoś  wykrzykuje  moje  imię. ''Vanessa!'' - znowu  ktoś  mnie  wołał. 

                   

                   


                     Szybko  otworzyłam  oczy,  a  nade  mną  zauważyłam  wpatrującą  się  we  mnie  Emily.  Na głowie  czułam  coś  wilgotnego,  mokrego.  Czym  prędzej  przyłożyłam  dłoń  do  owego  miejsca.  Moje  włosy  były  mokre.  Przeniosłam  wzrok  na  Em.  W  rękach  trzymała  dzbanek.   '' Po  co  jej  rano  dzbanek,  do  cholery?! ''   Dzbanek?  Mokre  włosy?  O  nie...

-Radzę  ci  uciekać!  -  powiedziałam  z  zaciśniętą  szczęką  i  zamkniętymi  oczami.

-Tyle,  że  ja  musiałam  to  zrobić!  Próbowałam  cie  jakoś  obudzić,  a  ty  nic!  Spałaś  jak  suseł,  jeśli  można  tak  powiedzieć.   Musiałam  użyć  innych  środków.  -  naprawdę?   Nie  mogłam  uwierzyć  w  to,  jak  trudno  mnie  obudzić.  Z  resztą,  nie  dziwię  się...  Po  wczorajszym  dniu  mogłam  spać  nawet  do  wieczora.  A  tak  w  ogóle,  to  która  godzina?  Zaczęłam  szukać  wzrokiem  zegarka,  aż  w  końcu  moje  oczy  dotarły  tam,  gdzie  powinny  dotrzeć.   Dwunasta  trzydzieści  osiem  -  taką  liczbę  pokazywały  wskazówki  zegara.   '' No,  nieźle  sobie  pospałaś ... ''  -  głos  wewnętrzny  jak  zawsze  pomaga...

-A  dlaczego  tak  koniecznie  musiałaś  mnie  obudzić?  -  spytałam  zmieniając  pozycję  na  siedzącą  i  przecierając  przy  tym  oczy. 

-Bo  dziś  jest  ogłoszenie  wyników  konkursu!  -  krzyknęła  prosto  w  moje  lewe  ucho,  aż  musiałam  je  zasłonić. 

-Nie  krzycz  tak.  -  uspokoiłam ją  -  O  jakim  konkursie  ty  mówisz?  -  całkowicie  nie  wiedziałam  o  co  jej  chodzi.

-Konkurs.  Piosenka.  One  Direction.  Kojarzysz?  -  zaczęła  machać  rękoma  przed  moimi  jeszcze  zaspanymi  oczami.  Dopiero  wtedy  przypomniało  mi  się  o  czym  ona  mówi. 

-No  kojarzę,  kojarzę  już  teraz.  A  o  której   te  ogłoszenie  wyników?  -  spytałam.

-O  szesnastej!  -  podskoczyła  radosna  i  zaczęła  znowu  cieszyć  się  jak  głupia.  Złapałam  ją  za  ramiona,  tym  samym  powstrzymując  jej  skoki. 

-O  szesnastej?  -  pokiwała  głową  na  ''tak''  -  To  po  jaką  cholerę  budzisz  mnie  już  teraz?! 

-No,  bo...  bo...  bo  chciałam  żebyś  wstała  wcześniej  -  jąkała się  -  Ale  przecież  nie  można  spać  tak  długo!  -  teraz  już  powiedziała  to  stanowczo.

-Dobra.  -  powiedziałam  zrezygnowana  -  Idź  na  dół.  Zrobisz  mi  śniadanie?  -  poprosiłam,  a  ona  pokiwała  tylko  głową.  Zeszła  na dół.  -  Dziękuję!  -  krzyknęłam   jeszcze  i  usłyszałam  jej  melodyjny  śmiech. 

                
          

                    Wyjęłam  z  szafy  dżinsowe  spodenki  i  białą  bluzkę  w  czarne  kropki.  Skierowałam  się  do  łazienki,  gdzie  wzięłam  szybki,  ale gorący prysznic.  Potem  jeszcze  poranna  toaleta  i  wyszłam  z  ów  pomieszczenia.  

                     

                     Ubrana  zeszłam  na  dół  i  podążyłam  w  stronę  kuchni.  Emily  siedziała  na  taborecie  przy  stole  i  zajadała  kanapki,  które  leżały  na  talerzyku  przed  nią. 

-A  gdzie  kanapeczki  dla  mnie?   -  spytałam  dziecinnym  głosem.  Ems  podniosła  rękę  i  wskazała  palcem  na  blat.  Przeniosłam  tak  wzrok  i  zobaczyłam  niebieski  talerz  z  różnorodnymi  kanapkami.  Jedne  były  z  szynką,  inne  z  serem,  jeszcze  inne  z  pomidorem,  a   najbardziej  podobały  mi  się  te  ze wszystkim  naraz. 

-Dziękuję.  

-Nie  ma  za  co.  -  powiedziała  -  Za  dwie  godziny  wyniki.  Stresujesz  się? 

-Nie.  -  odpowiedziałam  -  Nie  zależy  mi  na  wygranej,  ale chciałabym  żebyśmy  zwyciężyły,  bo  wtedy  twoje  marzenia  się  spełnią.  Dwa   miesiące   z   One   Direction ...  Ah,   raj  dla  fanek.  -  zaśmiałyśmy się.

                Po  zjedzonym  posiłku  poszłyśmy  do  salonu.  Włączyłyśmy  telewizor  i  zaczęłyśmy  słuchać  muzyki.  Przy  niektórych  piosenkach  nawet  tańczyłyśmy  i  śpiewałyśmy.  Niby  normalny  dzień,  a  jednak  wyjątkowy.  Tak  już  jest  jak  się  przyjaźnią  dwie  stuknięte  osoby. 

              

                        Spojrzałam  na  zegar  wiszący  na  kremowo-białej  ścianie.  Wskazówki  pokazywały  godzinę  piętnastą  pięćdziesiąt  trzy. 

-Em,  włącz  laptopa,  zaraz  będą  wyniki.  -  powiedziałam  do  przyjaciółki.

-O  cholera,  to  już?  Tak  szybko  zleciało.  -  czym  prędzej  pobiegła  na  górę,  a  po  chwili  wróciła  z  laptopem.   Usiadła  na  swoim  poprzednim  miejscu,  czyli  zaraz  koło  mnie  i  włączył  urządzenie.  Uruchomiła  przeglądarkę  i   weszła  na  pocztę.  '' 1  nowa  wiadomość! ''  -  ukazał  nam  się  napis,  który  Emily  od  razu  kliknęła.   Zaczęłyśmy  czytać .... bla,  bla,  bla  .... konkurs ...  bla,  bla,  bla ....  mnóstwo  uczestników ...  bla,  bla,  bla  .... gratulujemy wygranej ...  bla,  bla,  bla ...  CO?! ... Serdecznie  gratulujemy  wygranej!  Możecie  zacząć  się  pakować  na  dwumiesięczny  pobyt  w  domu  One  Direction.   Dokładną  datę  i  adres  znajdziecie  poniżej ...  Dalej  już  nie  czytałyśmy.                                

Wpatrywałyśmy  się  w  ekran  jak ...  jak  Niall  w  jedzienie  -  powiedziałaby Emily.   Zdjęła  laptopa  z  kolan  i  odstawiła  na  ławę.   Patrzyła  w  jakiś  punkt  w  pokoju  i  nie  mogła  wydusić  z  siebie  ani  jednego  słowa.   Z  resztą  ja  też...  Ems  spojrzała  na  mnie  i  rzuciła  się  jak  głodna  lwica.   Zaczęła  piszczeć  i  skakać,  tulić  mnie,   a  ja  nadal  byłam  oszołomiona.   W  końcu  doszło  do  mnie,  że  wygrałyśmy  i  zaczęłam  cieszyć  się  razem  z  nią.

-A   nie  mówiłam?  -  spytała  się  płacząc  przy  tym.  

-Nie  płacz  już.  Przecież   spełnią   się  twoje   marzenia.  -  przytuliłam  ją   zaczęłam  głaskać  po   plecach. 

-No  właśnie  dlatego  płaczę.  -  zaśmiała  się  -  Dziękuję,   dziękuję  za  wszystko. 

-Nie  ma  za  co.   -  ścisnęłam  ją  mocniej  i  teraz  to  mi  zaczęły  spływać  łzy  po  policzkach. 

                         

                          Przeczytałyśmy  jeszcze,  że  za  dwa  dni  będziemy  już  u  nich  w  domu.. U  nich  -  mam  na  myśli  One  Direction. 

                      

                  Czy  może  przytrafić  się  nam  coś  jeszcze  lepszego?     Czy  te  dwa  miesiące  z  nimi  będą  w  stanie  zmienić  nasze  nudne  życie?